Bak şimdi.
eğer istersen etrafındaki eşyayla konuşabilirsin.
onlar da seninle konuşabilirler.
tek yapman gereken susmak
ve onları dinlemek.
bi sus şimdi.
gözlerini eğ ve sessizce dinle.
önce uzun süredir ilgilenmediğin eşya başlayacak konuşmaya.
sitemkar birkaç söz duyabilirsin, şaşırma.
kendi kendine kalan insana önce nazik yaklaşır eşya.
fısıltıyla ilk derdini anlatır, sonra sabırsız bir sessizlikle bekler, onu duymanı, dediklerini sindirmeni, eşyayı duymanın şaşkınlığını üzerinden atmanı. o sıra belki kendi kafasında diyeceklerini toparlıyordur, veya sadece geç kalmış bir sevinç yaşıyordur.
bilmiyorum.
eşyayla konuşmak istediğim zaman konuşmuyorum.
eşyaya susmak istediğim zaman, duyuyorum ancak.
ondandır herhalde, karşımdakine olanca gücümle susunca, ona olanca gücümle eşya muamelesi yapınca onu duyabiliyorum.
eşyada can olduğunu da biliyorum ben.
ben susunca defterler, kitaplar, şişeler de konuşuyor. ne kadar insana yakınsa, o kadar çok söylüyor, çok şaşırtıyor eşya.
ilk başta korkuyorsun, senin hakkında çok şey biliyor yakınındakiler. yakın eşya; onlar senin uzmanın olmuş, her biri ayrı konuda. odandaki senin oda halini biliyor, yanındaki yan halini, mutfağındaki nefsini, ayağındaki yolunu, kafandaki önünü biliyor.
severek aldığın, yanına kattığın ama hiç kullanmadıkların bazen konuşmaz şaşırma. en fazla bir eşya kadar alınabilirler doğaları gereği. boşuna sempatilerini kazanmaya da çalışma. onlar seni böyle bilir, böyle kabul ederler.
sana yol göstermek için vardır eşya, başka bir şey için değil.
düşünmediğini hatırlatmak için.
bakarken görmediğini seslendirmek için.
Bana bakın, sevgili eşya, nazarınız hep üzerimde, duyuyorum. İrtibatı kesmeyelim.
Konuşmak üzere...
28 Mayıs 2008 Çarşamba
26 Mayıs 2008 Pazartesi
ağaca tırmanmalı
Boyumdan büyük bir ağaç görünce dayanamıyorum artık.
Tepesine tepesine çıkıp aşağı heyecanla bakmak istiyorum.
Sonra inip tekrar aynı yere çıkıp, neden daha az tırstığıma şaşırmak istiyorum.
Tutulacak girintiler, basılacak çıkıntılar, dayanacak köprüler arıyorum ağaçlarda.
Onlara level veriyorum. Level 5 bir ağaca tırmandım en son.
Esas inmesi daha zor çıkmasından
Götün götün yapılan her iş gibi.
Tepesine tepesine çıkıp aşağı heyecanla bakmak istiyorum.
Sonra inip tekrar aynı yere çıkıp, neden daha az tırstığıma şaşırmak istiyorum.
Tutulacak girintiler, basılacak çıkıntılar, dayanacak köprüler arıyorum ağaçlarda.
Onlara level veriyorum. Level 5 bir ağaca tırmandım en son.
Çıkıyorum, tırsıyorum, iniyorum, sonra daha yükseğe çıkıyorum.
Her ağaç bir seviye tespit benim için artık.Esas inmesi daha zor çıkmasından
Götün götün yapılan her iş gibi.
bu benim, kalemim.
bu benim, kalemim.
kalem kağıt olup kendimi yazdığımı hissediyorum her elime alışımda.
ama kalem miyim bilmiyorum, neyin üzerinde geziyorum görmüyorum.
tek bildiğim, yazdıktan sonra okuyabiliyorum.
okuyunca anlıyorum, geç olsa da.
çok geç olmasa da biliyorum demektir o zaman.
o zaman bilmiyorum yazarken.
kendimi, bilmiyorum.
bilmeden yazılınca ancak, anlayabiliyorum.
bilmem, anlata-bildim mi?
kalem kağıt olup kendimi yazdığımı hissediyorum her elime alışımda.
ama kalem miyim bilmiyorum, neyin üzerinde geziyorum görmüyorum.
tek bildiğim, yazdıktan sonra okuyabiliyorum.
okuyunca anlıyorum, geç olsa da.
çok geç olmasa da biliyorum demektir o zaman.
o zaman bilmiyorum yazarken.
kendimi, bilmiyorum.
bilmeden yazılınca ancak, anlayabiliyorum.
bilmem, anlata-bildim mi?
Bir şey mi dedin? Yok, kendi kendime konuştum ben.
Hiç kendi kendine konuşan birine bakanı gördün mü? Ya da, göz göze geldin mi?
Kendi kendine konuşana kısaca kkk diyelim mi? Tamam. Tamam.
O kadar utanılır ki kkk.maktan, icraat halinde yakalanan sesli düşündüğünü ileri sürer. O kadar davetsiz karşılanır ki bu icraat, kendi kendine konuşan fark edilmek yerine, görülmek yerine, duyulmak yerine “yakalanır.” Kabahattir sanki, doğal karşılanır.
Yakasına yapışmış bu karşılayış.
Peki, kendi kendine konuşma’ya ne diyeceğiz? Bu son kkk’yla karışmasın. Buna kkk.mak desek? Olur. Oldu. Garip. Yazması da söylemesi de garip. Kkk.mak başlı başına garip zaten.
İlk ne zaman kkk.tun biliyor musun-İŞTE! Sonundabuldumnasılkısaltacağımı!
kkk=kendi kendine konuş olsun.
Böylece,
kendi kendine konuşmak=kkk.mak
kendi kendine konuşan=kkk.an
kendi kendine konuşma=kkk.ma olur. Güzel. Çözüm. Çözdük.
Baştan alıyorum. Almıyorum. Vakit kaybetmeyelim k.arak. Nasıl k.tum ama yeni sistemle? N’aber!
Deli sanma ne olur, k. senin de olur.Kkk.anı gören niye deli görmüşçesine rahatsız olur?
Hmm. Belki karşısındaki çok rahat olunca – ki kk.aldırmadan.k.an birinin rahatlığı üst seviyededir – öteki de nispeten kendini birden rahatsızlık kuyusuna düşmüş bulabilir.
Hmm. Belki kendisine konuşulmamasına içerliyordur, o kuyunun ta içine girer.
Hmm. Haklı olarak üzerine alınabilir. Belirsizlikten rahatsız olabilir. Dibini göremez, derinliğini bilemez kuyunun, o ses kendisine midir, yankısı mıdır. Yoksa kuyu mu kkk.uyordur. Kuyu. Kendi kendine konuşan kuyu. Kkkk.
Atlamayalım ilk ne zaman kkk.tuğunu.
Çocukken.
Bak ne yazıyorum, çocukkken.
Ne zaman ki durup kendinle bir konuşma molası versen, seni dinleyecek biri vardı,
o zamanlar.
Onu, zamanla, kaybettin.
O yüzden kendi kendine konuşanları görenler, onların yalnız.ca kendi kendilerine
konuştuklarını sanırlar.
Aslında görmezler, sadece onlardır,
molayı sana verip,
kendi kendilerini dinleyebilenler.
Aslında, belki de, dinle.n.iyorlar,
onlar.
Sana gelince,
Artık hapşırınca,
içinden dersin,
çok yaşa.
Kendi kendine konuşana kısaca kkk diyelim mi? Tamam. Tamam.
O kadar utanılır ki kkk.maktan, icraat halinde yakalanan sesli düşündüğünü ileri sürer. O kadar davetsiz karşılanır ki bu icraat, kendi kendine konuşan fark edilmek yerine, görülmek yerine, duyulmak yerine “yakalanır.” Kabahattir sanki, doğal karşılanır.
Yakasına yapışmış bu karşılayış.
Peki, kendi kendine konuşma’ya ne diyeceğiz? Bu son kkk’yla karışmasın. Buna kkk.mak desek? Olur. Oldu. Garip. Yazması da söylemesi de garip. Kkk.mak başlı başına garip zaten.
İlk ne zaman kkk.tun biliyor musun-İŞTE! Sonundabuldumnasılkısaltacağımı!
kkk=kendi kendine konuş olsun.
Böylece,
kendi kendine konuşmak=kkk.mak
kendi kendine konuşan=kkk.an
kendi kendine konuşma=kkk.ma olur. Güzel. Çözüm. Çözdük.
Baştan alıyorum. Almıyorum. Vakit kaybetmeyelim k.arak. Nasıl k.tum ama yeni sistemle? N’aber!
Deli sanma ne olur, k. senin de olur.Kkk.anı gören niye deli görmüşçesine rahatsız olur?
Hmm. Belki karşısındaki çok rahat olunca – ki kk.aldırmadan.k.an birinin rahatlığı üst seviyededir – öteki de nispeten kendini birden rahatsızlık kuyusuna düşmüş bulabilir.
Hmm. Belki kendisine konuşulmamasına içerliyordur, o kuyunun ta içine girer.
Hmm. Haklı olarak üzerine alınabilir. Belirsizlikten rahatsız olabilir. Dibini göremez, derinliğini bilemez kuyunun, o ses kendisine midir, yankısı mıdır. Yoksa kuyu mu kkk.uyordur. Kuyu. Kendi kendine konuşan kuyu. Kkkk.
Atlamayalım ilk ne zaman kkk.tuğunu.
Çocukken.
Bak ne yazıyorum, çocukkken.
Ne zaman ki durup kendinle bir konuşma molası versen, seni dinleyecek biri vardı,
o zamanlar.
Onu, zamanla, kaybettin.
O yüzden kendi kendine konuşanları görenler, onların yalnız.ca kendi kendilerine
konuştuklarını sanırlar.
Aslında görmezler, sadece onlardır,
molayı sana verip,
kendi kendilerini dinleyebilenler.
Aslında, belki de, dinle.n.iyorlar,
onlar.
Sana gelince,
Artık hapşırınca,
içinden dersin,
çok yaşa.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
