Bak şimdi.
eğer istersen etrafındaki eşyayla konuşabilirsin.
onlar da seninle konuşabilirler.
tek yapman gereken susmak
ve onları dinlemek.
bi sus şimdi.
gözlerini eğ ve sessizce dinle.
önce uzun süredir ilgilenmediğin eşya başlayacak konuşmaya.
sitemkar birkaç söz duyabilirsin, şaşırma.
kendi kendine kalan insana önce nazik yaklaşır eşya.
fısıltıyla ilk derdini anlatır, sonra sabırsız bir sessizlikle bekler, onu duymanı, dediklerini sindirmeni, eşyayı duymanın şaşkınlığını üzerinden atmanı. o sıra belki kendi kafasında diyeceklerini toparlıyordur, veya sadece geç kalmış bir sevinç yaşıyordur.
bilmiyorum.
eşyayla konuşmak istediğim zaman konuşmuyorum.
eşyaya susmak istediğim zaman, duyuyorum ancak.
ondandır herhalde, karşımdakine olanca gücümle susunca, ona olanca gücümle eşya muamelesi yapınca onu duyabiliyorum.
eşyada can olduğunu da biliyorum ben.
ben susunca defterler, kitaplar, şişeler de konuşuyor. ne kadar insana yakınsa, o kadar çok söylüyor, çok şaşırtıyor eşya.
ilk başta korkuyorsun, senin hakkında çok şey biliyor yakınındakiler. yakın eşya; onlar senin uzmanın olmuş, her biri ayrı konuda. odandaki senin oda halini biliyor, yanındaki yan halini, mutfağındaki nefsini, ayağındaki yolunu, kafandaki önünü biliyor.
severek aldığın, yanına kattığın ama hiç kullanmadıkların bazen konuşmaz şaşırma. en fazla bir eşya kadar alınabilirler doğaları gereği. boşuna sempatilerini kazanmaya da çalışma. onlar seni böyle bilir, böyle kabul ederler.
sana yol göstermek için vardır eşya, başka bir şey için değil.
düşünmediğini hatırlatmak için.
bakarken görmediğini seslendirmek için.
Bana bakın, sevgili eşya, nazarınız hep üzerimde, duyuyorum. İrtibatı kesmeyelim.
Konuşmak üzere...
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder